Co się stanie dziecku, kiedy doliczę do pięciu?

 

Liczę do pięciu! Jak nie zrobisz tego, o co cię proszę, to…!- znacie to? Jestem pewna, że tak. Nigdy nie myślałam, że zastosuję tę metodę dyscypliny na swoim dziecku, a jednak… zastosowałam, a rezultat mnie zaskoczył. Zanim jednak dotrę do sedna, chciałabym Ci wyjaśnić, dlaczego to liczenie mi się nigdy nie podobało.

Posłuszeństwo ze strachu

Otóż zawsze kojarzyło mi się to z zastraszaniem dziecka. Jak nie posprzątasz, to… no właśnie, to co? Dostaniesz lanie? Czy może jakąś inną okrutną karę? Dziecko prawdopodobnie się wtedy posłucha. Ale – czy groźba, to naprawdę taka świetna metoda wychowawcza? Jestem przekonana, że jeśli dziecko się nas słucha wyłącznie ze strachu, to prędzej czy później źle się to skończy. Na pewno jakoś odbije się to na psychice dziecka i na rodzinnych relacjach.

Brak posłuszeństwa z powodu niekonsekwencji

Jest jednak jeszcze druga strona medalu. Jakiś czas temu popularny był mem z zabawnym tekstem: Boję się tego momentu, gdy moje dziecko się zorientuje, że kiedy doliczę do pięciu… ABSOLUTNIE NIC SIĘ NIE STANIE. Jest to zabawne i jakże często prawdziwe, ale jednocześnie niebezpieczne. Kiedy bowiem wymagamy od dziecka, żeby coś zrobiło i mówimy mu o konsekwencjach nieposłuszeństwa, a następnie nie dotrzymujemy słowa, to wysyłamy dziecku jasny sygnał, że może robić co chce i absolutnie nie musi się nas słuchać ani liczyć się z naszym zdaniem. Bo przecież i tak NIC SIĘ NIE STANIE.

Witaj w świecie Pięknych Rzeczy. Podoba Ci się tutaj? Polub proszę nasz profil na Facebooku, aby być z nami w kontakcie. Zachęcam Cię także do zostawienia komentarza pod artykułem! 🙂
 

Autorytet rodzica

Jestem zdecydowaną zwolenniczką złotego środka. Chodzi tu o wychowanie oparte na autorytecie rodzica. Rodzic nie może być ani tyranem, ani kumplem. Przekonała mnie do tego książka Anne Bacus „Jak zdobyć autorytet u dziecka”. Niestety, obecnie bardzo trudno kupić tę pozycję, ale gdyby Wam wpadła w ręce gdzieś na rynku wtórnym, to gorąco polecam. Przymierzam się do napisania wpisu inspirowanego tą książką, bo jest naprawdę wartościowa. Podsumuję tylko w kilku słowach: autorytet rodzica to taka magiczna mieszanka kilku rzeczy – z jednej strony: miłości, łagodności, cierpliwości, zrozumienia, a z drugiej strony: konsekwencji, wytyczania granic, przestrzegania zasad.

A jednak policzyłam do pięciu…

 

No tak, ale wszyscy wiemy, że zasady zasadami, teoria teorią – a życie życiem. Przyznaję się bez bicia, że mimo iż naczytałam się przeróżnych, mądrych książek i artykułów, to błędy wychowawcze i tak popełniam, a moje zachowanie często jest zaprzeczeniem tego, co sobie ułożyłam w głowie i postanowiłam. Klasycznie: w teorii cud, miód i sam lukier – idealni rodzice i wspaniałe dziecko, a w praktyce… sami wiecie.

…ze świetnym rezultatem

Jednak dość już samobiczowania. Wróćmy do tego lukru, bo akurat z metodą liczenia do pięciu wyszło mi całkiem nieźle. Pewnego wieczoru byłam już w mocnym „niedoczasie”, a mój 3,5-latek kompletnie nie chciał współpracować. Bawił się w najlepsze i kompletnie nie przyjmował do wiadomości, że czas myć zęby i kłaść się spać. Gdyby to był weekend, to bym się tak nie stresowała. Ale, w ciągu tygodnia, kiedy wstajemy wcześnie rano do przedszkola i pracy, to nie możemy sobie pozwolić na późniejsze zasypianie. Testowaliśmy. Niewyspanie oznacza dla naszego dziecka: masakrę z budzeniem do przedszkola, a następnie zły humor przez cały dzień, co przekłada się również na jego zachowanie. Tego wieczora, byłam już podirytowana, zestresowana i jakoś tak, chyba nie do końca świadomie, powiedziałam donośnym głosem: Liczę do pięciu i masz być w łazience… i tu ugryzłam się w język, bo nie wiedziałam jak dokończyć to zdanie. Nie mogłam przecież powiedzieć „bo nie obejrzysz bajki”, gdyż było jasne, że o tej godzinie i tak nie ma mowy o żadnych bajkach. Natomiast, wyciąganie konsekwencji następnego dnia, nie ma sensu jeśli chodzi o trzylatka. Na szczęście moje dziecko szybko wyrwało mnie z tych rozważań wewnętrznych i ogólnego zagubienia, krótkim i pełnym zaangażowania okrzykiem: Dobra, to licz!. No to zaczęłam: jeden, dwa, trzy… a moje dziecko już stało, dumne i uśmiechnięte, przy umywalce ze szczoteczką i pastą w ręku. Moja mina w tym momencie była z pewnością bezcenna. Umyliśmy zęby, ale synek nadal nie zamierzał iść spać, tylko wrócił z powrotem do zabawek. Zaprosiłam go więc stanowczo do położenia się w łóżku, na co on odparł: No dobra, ale policz do pięciu! Aha… spodobało mu się! teraz to dopiero musiałam mieć minę! Cóż, nieco zdezorientowana zaczęłam liczyć, a mój synek po chwili znalazł się w łóżku z triumfalnym okrzykiem: Zobacz, zdążyłem na 2! Tak się zaczęło. Od tej pory, jak dziecko się przy czymś za bardzo ociąga, to bawimy się w liczenie. Tak – bawimy! Nie jest to żadne straszenie, ani wymyślanie kar. Są to nasze domowe zawody, inicjowane często przez synka. Buciki zakładamy na 4, zabawki sprzątamy na (dość powolne, przerywane rozmową) 10.

Okazało się, że ta przypadkiem odkryta metoda to wybawienie w wielu sytuacjach. Oczywiście, jeśli ktoś się zaniepokoił, to wyjaśniam, że ta zabawa nie zdominowała naszego życia. Robimy to raczej okazjonalnie, dzięki czemu nie znudziła nam się i działa w tych bardziej kryzysowych sytuacjach. Dziecku taki wyścig z czasem sprawia ogromną frajdę (w sumie synek był współautorem tej zabawy), a mi ułatwia realizację moich, tak zwanych MAMAdżerskich obowiązków. I to lubię!

Zdjęcia: Pixabay.com/CC0

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Email
Print

10 thoughts on “Co się stanie dziecku, kiedy doliczę do pięciu?”

  1. Ciekawe, że sam podłapał metodę. Warto słuchać własnych dzieci:)! Zresztą chłopcy chyba lubią odrobinę tego typu dyscypliny. Mnie się ona nie podoba, ponieważ obserwując innych rodziców widziałam co robią jak dziecko nie zareaguje na takie licznie. Że było to w miejscach publicznych, to np. wychodzili sami bez swoich 3 latków… A to już jest jednak zastraszanie dziecka, że gdzieś się je zostawi, nie mówiąc o całej śmiesznej sytuacji, którą wszyscy obserwują 🙂

    1. Masz rację, jeśli tak to wygląda, to jest źle 😉 Ja podchodzę do tego bardziej na luzie. Ostatnio synek nie chciał założyć butów, jak wychodziliśmy od dziadków. Strasznie się ociągał, więc powiedziałam, zachęcającym głosem: to może policzymy do pięciu i zobaczymy czy uda Ci się założyć buty? A synek, nagle z ogromną energią: tak!!! Dostał takiego powera, że chwila moment miał buty na nogach. Traktujemy to bardziej jako wyzwanie i zabawę 🙂 Po wykonaniu zadania zawsze go chwalę. Może cała tajemnica leży w tym, że nie wypowiadam tego w formie groźby, tylko proponuję zabawę.

  2. Trochę wiem, o czym mówisz… Metodę liczenia zastosowałam parę razy podczas pierwszych praktyk w podstawówce. Bo ich nauczycielka tak robiła, a ja momentami naprawdę nie dawałam rady. Nie lubiłam się za to, potem już nigdy nie praktykowałam. W szkole to działa, bo dzieci wiedzą, co im grozi – zła ocena, telefon do rodzica, dodatkowa praca domowa… Ale działa na chwilę. I nie motywuje do nauki, tylko do siedzenia cicho, a przecież nie o to w szkole chodzi.
    Twoja metoda wydaje się bardzo ciekawym rozwiązaniem 🙂

      1. Prawdę mówiąc głównie miałam do czynienia z mniejszymi grupami uczniów, a wtedy, oczywiście, jest o wiele łatwiej. Chociaż i tak zdarzają się sytuacje bardzo trudne. Najskuteczniejszą metodą jest prowadzenie zajęć w taki sposób, żeby wszyscy byli w nie zaangażowani, odpowiedzialne rozdzielanie zadań itd. Nie da się czasami uniknąć ostrzejszego tonu czy faktycznie zadania dodatkowej pracy… Wszystko zależy też od konkretnego problemu i konkretnego ucznia. Ale to liczenie zawsze wydawało mi się bezsensowne i sama panikowałam, co powiedzieć, jeśli ktoś mnie spyta co właściwie takiego strasznego zamierzam zrobić 😀
        Masz całkowitą rację, takim nauczycielom należy się podziw. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach, kiedy dodatkowo rodzice często gęsto wiedzą lepiej i usprawiedliwiają swoje dzieci w każdej sytuacji, winę „zwalając” raczej na nauczyciela..

        1. Rodzice, którzy obalają autorytet nauczycieli, to niestety zmora dzisiejszych czasów. Owszem, należy dbać o dobro swojego dziecka, być po jego stronie, ale nie w taki bezkrytyczny, czy wręcz bezmyślny sposób.

    1. U nas działa pewnie dlatego, że synek sam wymyślił, że to takie wyścigi… a po drugie, może to stereotyp, ale chłopcy chyba bardziej się wkręcają w tego typu zawody, rywalizację 🙂

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

805800219_wp638711a1156134
Pokoik dziecięcy - zadbaj o wystrój sprzyjający zdrowiu i prawidłowemu rozwojowi twojej pociechy
Pokoik dziecięcy – poznaj idealną aranżację Pokoik dziecięcy to najważniejsze miejsce w całym domu...
czy-dzieci-powinny-stosowac-kosmetyki
Czy dzieci powinny stosować kosmetyki?
Czy kosmetyki dla dzieci to nieodłączny element ich życia? Co na ten temat myśleć? Przekonaj się już...
zagadki-czym-tak-naprawde-sa
Zagadki — czym tak naprawdę są?
Czy wiesz, że zagadki dla dzieci to nie tylko sposób na przełamanie nudy, ale również doskonała metoda...
skladanie-zyczen-dziecku-o-czym-nalezy-pamietac
Składanie życzeń dziecku – o czym należy pamiętać?
Składanie życzeń dorosłym nie sprawia większych problemów, jednak życzenia dla dziecka to już niemałe...
Skiing, skier, winter sports - portrait of happy young  skiers
Jak dobrać kask narciarski dla dzieci?
Kaski narciarskie dla dzieci to podstawowe wyposażenie, jeśli jedziemy na stok. Są wymagane nie tylko...
czym-jest-ekorodzicielstwo-jak-zostac-ekorodzicem
Czym jest ekorodzicielstwo - jak zostać ekorodzicem?
Ekorodzicielstwo to nowoczesny trend. Aby móc za nim podążać, musimy włożyć w to serce oraz odrobinę...